Hamsterrad

Ken je dat televisieprogramma nog waar ze marmotten tegen elkaar lieten ‘racen’? En dat die marmotten dan wat dullig stil bleven zitten totdat ze een por kregen. De mensen die de snelste marmot hadden gekozen, wonnen iets. Hoe sneller, hoe beter?

Tergend langzaam
Dat programma is van jaren geleden. De snelheid van het programma is mega traag vergeleken bij de programma’s van nu. Nu gaat het om flitsende beelden, veel informatie en door. Alleen de reclameblokken lijken tergend langzaam te gaan. Niet alleen op het scherm gaat alles sneller. Ook in het dagelijkse leven lijkt alles sneller te gaan. En het verplichte thuiswerken heeft daar nog een schepje bovenop gedaan. Tenminste, als ik naar mezelf kijk. Online overleggen zijn vaak korter. Je bespaart reistijd en kunt dus meer overleggen plannen.

Op volle toeren
Dat zorgt ervoor dat we in een soort continue hamsterrad zitten. Dat op volle toeren draait. De ‘ratrace’ van de mens. Van overleg naar overleg, van werk, naar school, naar de hobby, naar het huishouden….. Onze dagen en levens plannen we voller en voller. We willen meer en meer en sneller.

Zelf doe ik er ook aan mee. Met een baan in loondienst en actief als zelfstandig ondernemer (met op dit moment 4 opdrachtgevers) maak ik het mezelf niet echt makkelijk om vaart te minderen. Oh en ik heb een gezin met drie geweldige meiden en ben actief als vrijwilliger bij de plaatselijke voetbalvereniging. Gelukkig relativeer ik veel en laat ik me niet snel gek maken. Toch baal ik van het hamsterrad waar ik als vanzelf in getrokken word.

Doordraaien
Alsof je nadat je uit je winterslaap (lees vakantie) in een soort trechter stapt. De eerste stappen gaan nog, maar dan zak je dieper weg en draai je door en door. In het ritme van het hamsterrad. Dat maar door blijft draaien. Uitstappen kan niet op volle snelheid. Tenminste, dat raad ik niet aan. Als het wel gebeurt, dan kun je het een burn-out noemen. Langzaam snelheid verminderen en uitstappen is beter.

Slow television
Ik vind het daarom misschien heerlijk om naar ‘We zijn er bijna’ te kijken. Wat een heerlijke slow television. Mensen op leeftijd volgen tijdens hun groepsreis. De jeu de boules ballen gaan standaard mee, net als de fietsen, droogrekjes, kaas en worst. In rustig tempo volgen de camera’s de mensen. Je ziet beelden van duttende mensen, kastelen, boottochtjes, natuur, de campings en meer. De gesprekken zijn rustig en er vallen zelfs stiltes. Gewoon mensen in beeld die genieten van een uitzicht, rustig nadenken over de vraag of wat er gezegd is.

Tijd
Ze nemen de tijd, ze hebben de tijd. Die tijd hebben wij (de iets jongere generatie) ook. Wij denken wel dat we straks alle tijd hebben, maar we verbruiken nu minstens zoveel tijd. Er komt niet méér tijd. Waarom besteden wij (oké ik in ieder geval) deze tijd dan met het in de zesde versnelling rennen in een hamsterrad?

Misschien ben ik de enige die dit zo ervaart. En zie ik het verkeerd wanneer ik ouders bellend op het schoolplein zie of collega’s letterlijk zie rennen van afspraak naar afspraak. Ja, ik ren zelf ook in dat hamsterrad. En god wat haat ik hamsters. Ik heb ze vroeger gehad. Eentje beet de vingers van mijn barbiepop af, de enge albino overleefde een val van mijn schouder en die beesten maakten een herrie wanneer ik in mijn nest lag. Nog even en ook ik ben zo’n nachtbraker die herrie maakt (het is nu 00.12 uur terwijl ik dit zit te tikken in mijn rad hok).

Uitstappen uit het rad, vraagt om snelheid verminderen. Rustig uitstappen, in het nest gaan liggen om op te laden. Dan weer instappen, maar niet in de zesde versnelling. Een tandje minder is ook oké. We zijn er bijna….