Wandelen

Het is natuurlijk een fenomeen van alle tijden; wandelen. Vroeger vonden mijn ouders het leuk om op zondag een stukje te wandelen. Als kind moest je dan mee. Verschrikkelijk vond ik dat. Suf, saai en vermoeiend….

Kijk ik naar de vakantiefoto’s die deze dagen veelvuldig gedeeld worden via de bekende sociale mediakanalen, dan lijkt wandelen hipper dan ooit! Menig gezin gaat erop uit. Mét kinderen! De bergen in, over bospaadjes, maar ook de steden en dorpjes worden al wandelend bezocht.

Serious hiking
Nu is dat laatste, die steden en dorpen doorwandelen, niet zo gek. Op je slippertjes een beetje door die straatjes slenteren, terrasje pakken. Heerlijk. Heb ik het over wandelen anno 2021 op vakantie, dan bedoel ik serious hiking. Niet op je Adidas slippers een beetje over straten en paden slenteren. No way; met echte hiking shoes. Soms zelfs van die ANWB stelletjes of hele gezinnen met eenzelfde merk/type/kleur schoen. Serieuze wandelschoenen aan, tas op de rug, pet op, zonnebril op, vestje mee voor de koudere bergtoppen en gaan. Stappen zetten, bergen beklimmen en uiteraard heel veel foto’s maken van de tocht én vooral het eindpunt.

Fenomenale uitzichten
Weergaloze uitzichten vanaf bergtoppen, bij watervallen, over meren, rivieren en dalen. Fenomenaal om te zien hoe mooi onze wereld is. En dat wij er zo van genieten al wandelend. Of ook echt iedereen er zo van geniet, betwijfel ik. Nu zijn wij zeker geen voorbeeldgezin, maar ik doe die drie (puberende) meiden hier echt geen plezier met tig wandeltochtjes. Hoe mooi het gebied ook is. Ik kan me dus niet voorstellen dat alle kinderen het leuk vinden om op dag zoveel weer de bergen in te gaan, om weer duizenden stappen te zetten en om weer ergens op de top van een heuvel op de foto te gaan.

Zuchten en kreunen
Die drie van ons zuchten en kreunen al voordat we ook maar een stap hebben gezet. Na een paar honderd stappen is het te warm, te koud, te nat, te droog, hebben ze dorst, vragen ze hoe lang het nog duurt en of we nog gaan zwemmen of iets anders gaan doen. Of er iets te eten is, waar we in vredesnaam eigenlijk naartoe lopen en wat het doel is van al dat geloop. Oké, nu overdrijf ik een beetje. Dit zeggen ze misschien niet meteen tijdens een eerste wandeltocht, maar bij tocht twee zeker weten. Als die er al zou komen. Want hé, waarom zou je jezelf nog een keer vrijwillig tergen met een wandeltocht?! We kunnen er toch ook gewoon naartoe rijden of met een gondel of zo?

Meters maken
Ik snap dat in deze tijd waarin we gewend zijn om continue te rennen en te racen (figuurlijk dan vaak) het logisch is om ook tijdens je vakantie in beweging te blijven. Om letterlijk meters af te leggen, te ontdekken, zoveel mogelijk te zien en te doen. De vakantie vliegt immers voorbij. De ratrace continues dus…. Waar zijn de tijden gebleven dat je je installeerde op je camping, in je huisje of waar dan ook en ging zitten om even niets te doen. Gewoon ‘zijn’ met je gezin, met elkaar. Spelletjes spelen, de afwas met de hand doen, beetje zwemmen, barbecueën, terrasje pakken, boek lezen….

X, Y, Z
De tijd dat je naar locatie X reed om daar je vakantie te spenderen, lijkt steeds minder vaak voor te komen. We gaan naar locatie X, Y en Z. En vanaf die locaties gaan we tig tochtjes doen om nog meer te doen, zien en ontdekken. Natuurlijk begrijp ik het dat je wel wat wil zien en doen. En dat je meer wilt dan alleen die ene camping of appartement. Kijk ik naar de foto’s die voorbij komen, lijkt het alleen alsof we ieder jaar nóg meer gaan doen en zien. Ook ik ga er graag op uit (niet zozeer wandelend) om te ontdekken en te zien. Er is zoveel moois en leuks. Toch was onze vakantie dit jaar een echte relax vakantie. We hebben wel wat activiteiten ondernomen, maar vooral veel niks gedaan. Opladen na een jaar 24/7 ‘aan staan’.

Nu sjok ik langzaam het werkende leven weer in. Over een paar weken begint de ratrace weer en rennen en vliegen we allemaal weer net zo hard als voor onze vakanties. Ach, zo komen die ANWB wandelschoenen het hele jaar van pas 🙂 .