Een reis naar binnen….

Of ik niet mee wilde doen met een online meditatie…… Na mijn ervaringen met yoga kan een meditatiemoment er ook wel bij. Ik zou bijna in een echte ‘floooowww’ raken. Het was dus een webinar en die kon ik op ieder gewenst moment terugkijken en -luisteren. Na de introductie van de levenskunstenares was het moment van de meditatie aangebroken.

Reis naar binnen
We gaan een reis naar binnen maken, werd verteld. Ik dacht aan mijn avondmaaltijd. Met de beelden van verteerd voedsel in mijn hoofd zat ik niet echt te wachten op een reis naar binnen, maar zo bedoelde ze die reis vast niet.

Verwachtingen
De meditatie had als ‘doel’; de intentie voor 2021 zetten. Zelf dacht ik daarbij aan ‘de stip op de horizon’ en daar haak ik toch wel een klein beetje veel bij af. Gelukkig vertelde ze al snel dat je je verwachtingen los mag laten. Kijk, daar hou ik van. Zonder verwachtingen gewoon hupakee aan de slag en zien wat er komen gaat. Oh, en als het niet lukte (geen idee wat dan precies, want hé geen verwachtingen) mocht je het gewoon morgen nog een keer doen…..

Muziek
De meditatie ging niet in stilte, maar met muziek. Dan verwacht je toch een soort getingel tangel of fluitende vogels en stromend water. Nou, niet echt. Het was muziek op 639 herz; frequentiemuziek. Deze muziek zorgt dat je hart zich opent, zo werd verteld. Ik controleerde nog even mijn donorregistratie en liet het vervolgens maar gebeuren. Ik hoorde verschillende klanken die varieerden in volume. Een echte ‘beat’ ontdekte ik in ieder geval niet.

Horror
De grillige frequentiemuziek deed me meer denken aan een horrorfilm. Terwijl ik me probeerde te ontspannen met mijn tong tegen mijn gehemelte aan, verwachtte ik ieder moment een of andere clown in ‘beeld’. Toen de muziek wat harder ging en ook de levenskunstenares wat harder sprak, schrok ik me te pletter. Of mijn hart openging weet ik niet, het sloeg in ieder geval wel wat slagen harder. Had ik toch nog die beat die ik miste 🙂 .

Ontspan
Goed; ogen dicht, handpalmen naar boven, tong tegen het gehemelte, rustig ademen, clowns uit mijn hoofd zetten; ik kan dit. Nog dieper ademhalen. Dan klinkt er gehijg uit mijn telefoon en weer denk ik in een soort horrorfilm te zitten. Als ik dan hoor “Nu je zo rustig aan het ademhalen bent……” weet ik zeker dat ik er nog niet helemaal ben, in die ultieme meditatietoestand.

Kijken met je ogen dicht
Daar lig je dan, semi-ontspannen te ademen met je ogen dicht. Dan krijg je het verzoek om te kijken of je tong nog tegen je gehemelte ligt. Nu is het lastig kijken met je ogen dicht en zonder spiegel zien of mijn tong nog tegen mijn gehemelte drukt; da’s helemaal een uitdaging. Ik voel wel gewoon, maar dat bedoelde ze ook vast. Dan gaan we in gedachten een wandeling maken op een mooie zomerse dag en in een prachtige omgeving. Ik moet om me heen kijken; omlaag, omhoog, voor me, achter me (zakdoekje leggen, niemand zeggen…). De kleuren en rijke vormen zien (ik denk meteen aan juwelen). Alles observeren en ook luisteren naar de geluiden zonder er een betekenis aan te geven. Met die beatloze frequentiemuziek op de achtergrond is dat laatste makkelijk om te doen 🙂 .

Wandelen
Ik wandel nog over een pad, naar een huis en mag ook hier alles weer observeren. Met de horrorachtige start van de meditatie weet je misschien wel hoe dat huis er bij mij uit zag. Ik mag kamers binnenlopen en wederom waarnemen wat ik zie. Zo wandel ik het spookhuis door en is het de bedoeling dat ik geschenken meeneem uit iedere kamer. Achter de laatste deur is geen kamer, maar een trap naar beneden. Oh nee, de horrorkelder!! Denk ik dan…. Ik moet de trap tree voor tree nemen, naar een verborgen plek ver onder de grond. Ook hier weer observeren. En de magische kracht van de ruimte voelen. Dan hoor ik dat er geen mens in de ruimte aanwezig is. Pfiew…. geen clowns of Hannibal. Wel een witte, doorzichtige bol. Die heeft mijn intentie in zich die ik mag ontvangen….

Niets
Met tassen vol spullen, meegenomen uit de kamers, verlaat ik het huis. De meditatie komt tot een einde. Versuft open ik mijn ogen, haal ik mijn tong van mijn gehemelte af en ga ik rechtop zitten. Mijn geest en lichaam waren niet zo ontspannen dat ik de wandeling maakte die de levenskunstenaar voor ogen had. Laat staan dat ik iets in die witte, doorzichtige bol heb gezien. Maar hé, geen verwachtingen. En misschien is dat nu juist wel mijn intentie voor 2021; geen verwachtingen, geen eisen aan mijzelf; gewoon laten gebeuren wat er gebeurt. Best mooie intentie. En dat dankzij een horrorachtige meditatie ;-).

Allemaal een ontspannen en gezond 2021 gewenst! Zonder verwachtingen, gewoon ervaren wat er komt en vertrouwen in jezelf.